خودت باش !
خودِ خودت...
همانی که هرشب دور از همه...
دور از هیاهو...
دور از ازدحام نقابها...
وقتی که تنهای تنهایی...

همان دمی که آبی به صورتت میزنی...
و در آینه ی مقابلت خیره در چشمانش نگاه میکنی!
آری
همان باش!
او...
خود واقعی توست!
صاحب چشمان توی آینه!
بی هیچ نقابی!
همان باش!

نسل ما نسلی ست که درس خواند تا دانشجو شود... شنیده بودیم دانشجو شدن یعنی خوشبختی... یعنی همه چیزما درس خواندیم... کم یا زیاد ، ولی خواندیم...گاهی با علاقه و گاهی با اجبار ... خواندیم تا برای آن چهار ساعت پر استرس آماده شویم...چهار ساعتی که می توانست سرنوشت ما را تغییر دهد... غول بزرگ... کنکوربرای ما هزینه کردند.دعا کردند گاهی نذر کردند تا دانشجو شویم دانشجو شدیم... بعضی ها علاقه شان را کنار گذاشتند و رشته ی دهن پر کنی را انتخاب کردندبعضی ها برای عقب انداختن دوران سربازی دانشجو شدند، بعضی ها هم برای فرار از ازدواج در سن پائین وارد یک دنیای جدید شدیم... آدم های جدید... تفکرات جدید... فکر و خیال های جدیدگاهی کنار درس خواندن عاشق شدیم و گاهی دلتنگ عزیزانمانشب بیداری کشیدیم برای امتحان... لای کتاب و جزوه هایمان پر از شعر و بازی و نقاشی بود دانشگاه مثل زندگی بالا و پائین زیاد داشتکنار درس ها، آدم های زندگیمان را هم حذف و اضافه کردیمگاهی به اجبار سر کلاسی نشستیم و گاهی مثل روزهای خوب زندگی، انقدر همه چیز عالی بود که دوست نداشتیم زمان بگذردگاهی درسی را فقط پاس می کردیم که تمام شود... مثل روزها

سرما خوردگی هم گاهی عجیب
دل را به درد می آورد ...
مثلا این که کسی را نداری
قربان صدقه ی صدای گرفته ات
برود خودَش کلی درد دارد ...
یا این که کسی نباشد مُدام درِ گوشت
قصه های عاشقانه ببافَد و بگوید که
لطفا زود خوب شو ...
و یا اصرار به بوسیدنت کند و
از فردای آن روز اصلا
به دارو و هزار قرص دیگر
نیازی نباشد ...
از بین همه ی این ها فقط حسرتِ
داشتنشان نصیبَت شده باشد !
سرما خوردگی برای آدم های
تنها عجیب دردناک است.

الهی جاده زندگیت هموار

آسمان چشمانت صاف و دریای دلت همیشه آرام و زلال باشد

و هیچ وقت از دنیا خسته نباشی . . .

تولدت مبارک

قهر ها بهانه است

کسی که دوستت دارد

برای ماندن در بین هزاران نقطه ی سیاه شب

حتی اگر یک نقطه ی سپید بیابد دلیلش می کند برای ماندن

و کسی که می خواهد برود

در سپیدی روز حتی اگر نقطه ای سیاه را هم نیابد

با انگشتش به گوشه ای اشاره می کند که انگار نقطه ای سیاه یافته !!!

کسی که رفتنی است دیر یا زود میرود...

روباه گفت: من روباه هستم. شازده کوچولو به او تکليف کرد که بيا با من بازی کن. من آنقدر غصه به دل دارم که نگو... روباه گفت: من نمیتوانم با تو بازی کنم. مرا اهلی نکردهاند. شازده کوچولو آهی کشيد و گفت: ببخش! اما پس از کمی تامل باز گفت: - "اهلی کردن" يعنی چه؟ روباه گفت: تو اهل اينجا نيستی. پی چه میگردی؟ شازده کوچولو گفت: من پی آدمها میگردم. "اهلی کردن" يعنی چه؟ روباه گفت: آدمها تفنگ دارند و شکار میکنند. اين کارشان آزارنده است. مرغ هم پرورش میدهند و تنها فايدهشان همين است. تو پی مرغ میگردی؟ شازده کوچولو گفت: نه، من پی دوست میگردم. نگفتی "اهلی کردن" يعنی چه؟ روباه گفت: "اهلی کردن" چيز بسيار فراموش شدهای است، يعنی "علاقه ايجاد کردن..." - علاقه ايجاد کردن؟ روباه گفت: البته. تو برای من هنوز پسربچهای بيش نيستی. مثل صدها هزار پسربچه ديگر، و من نيازی به تو ندارم. تو هم نيازی به من نداری. من نيز برای تو روباهی هستم شبيه به صدها هزار روباه ديگر. ولی تو اگر مرا اهلی کنی، هر دو بهم نيازمند خواهيم شد. تو برای من در عالم همتا نخواهی داشت و من برای تو در دنيا يگانه خواهم بود... در زمین فقط چی